ACTUEEL

Afscheid van Anneke Buursink-Niessink

Op 3 november a.s. neemt Anneke officieel afscheid als ondersteuningsmanager van ons samenwerkingsverband.

In deze periode van afsluiten, opruimen en overdragen komt het verleden vaak langs.
Onmiddellijk na het afronden van de Pedagogische Academie in oktober 1969 begon ik met invalbaantjes in de buurt van Enschede. Daarna de eerste klas van de openbare Prinses Marijkeschool in Kesteren ( Betuwe). Een grote verandering: een vaste baan en verhuizen van Enschede naar Wageningen. Het dorp moest ook wennen. Ruim 40 jaar leerde dezelfde traditionele juf, geboren en getogen in dit dorp hun kinderen lezen. Een erg jonge juf uit Twente met een accent en andere inzichten was wel een tikje raar. Ze ging uit van dat wat kinderen wel kunnen, niet iedereen deed meer altijd hetzelfde, ze hield rekening met verschillen.
Na een paar jaar kregen we kinderen, parttime werken was nog net niet uitgevonden, dus stond ik een tijdje niet voor de klas. ’s Avonds iets ondernemen paste beter bij een jong gezin, waarvan de vader in Malden hoofd der school was van een pas opgerichte openbare Jenaplanschool. Ik leerde veel als gemeenteraadslid, fractievoorzitter, voorzitter van het bestuur van de kruisvereniging en het gezondheidscentrum, lid van een schoolbestuur. Een afwisselend en vol bestaan met meerdere onbezoldigde bezigheden, drie dochters en een man, die zich meer dan 100% inzette voor zijn school en de Jenaplanbeweging. Mijn moeder pushte me om weer voor de klas te gaan. Ze zei : “Jij hebt een vak geleerd, zorg ervoor dat je niet op je 65ste wordt afgescheept met een lintje van de Koningin zonder een goed pensioen”.
Ik kon aan de slag op een LOM school in Nijmegen en tegelijkertijd ook op Jenaplanschool. Met stijgende verbazing keek ik naar de kinderen in mijn aanvangsklasje op de LOM school en vroeg me dagelijks af: Waarom zitten die toch hier? In mijn middenbouwgroep zitten kinderen met vergelijkbare problemen en daar gaat het minstens zo goed mee zo niet beter! De directeur van de LOM school had oog voor mijn kwaliteiten en stuurde me naar de opleiding Vrouw en Management. Nog voordat de opleiding was afgerond werd ik benoemd als directeur van een nieuw te starten openbare Jenaplanschool in Udenhout. We verhuisden voor de derde keer nu van Malden naar Udenhout.
De school begon heel klein, met 13 kinderen en naast mij één kleuterjuf. De gemeente ambtenaar geloofde er duidelijk niet in: Hij zei: “Mevrouw Buursink ik denk dat het beter is dat u hetzelfde meubilair bestelt als de Katholieke scholen dan weten we tenminste waar we ermee naar toe moeten als de school weer wordt opgeheven!” Hij had het mis…. de school groeide als kool, er werden lokalen bijgebouwd en een paar jaar later kropen we langzaam maar zeker het gebouw van de buurschool binnen. We groeiden vooral zo hard door de duidelijk uitgedragen visie dat ieder kind uniek is en op zijn eigen wijze de wereld zal verkennen. Het waren fantastische inspirerende en bevlogen jaren. Keihard werken, dat wel. In het begin groepsleider in een middenbouwgroep, later door de groei van de school werd ik meer de groepsleider van mijn team. We maakten gebruik van de verschillen tussen kinderen en leerden van en met elkaar. Alleen voor rekenen hadden een in de winkel gekochte methode. Het wereldoriëntatie thema was de leidraad: aanvankelijk lezen, taal, spelling alles werd in samenhang gegeven. Er kwam veel inventiviteit en creativiteit bij kijken. We maakten kisten waarmee kinderen de klank-tekenkoppeling leerden ( klankdozen) , spellingskisten en leskisten WO. Een enthousiast team en betrokken ouders maakte het plaatje compleet. Ik werd voorzitter van de Jenplanvereniging en ontmoette vele Jenaplanners uit het hele land. Weer Samen Naar School kwam in beeld, bijna vanzelfsprekend werd ik erbij betrokken. Wij verwezen (vrijwel) nooit kinderen, op de LOM school snapte ik immers al niet wat die kinderen daar deden. Na een roerige periode werd ik coördinator van Tilburg Noord, Berkel-Enschot en Udenhout. Het was absoluut gekkenwerk, ik had er één dag in de week voor….. en kreeg de mooie taak het enorm hoge percentage kinderen op de SBO school omlaag te brengen. Intussen was mijn school zo groot dat we twee locaties hadden met ieder 6 tot 7 groepen en dat er nieuwbouw kwam aan het oorspronkelijke gebouw. Als dochter van een architect zag ik veel mogelijkheden en het werd een prachtig gebouw passend bij het onderwijsconcept.

In 2005 wees iemand me op de advertentie voor een directeur van WSNS in Vught e.o. Ik solliciteerde, werd aangenomen en verliet na 17 prachtige jaren de Mussenacker. Op dat moment ging ik ervan uit dat het een mooie afsluiting zou zijn van mijn werkzame leven om nog 8 jaar WSNS te doen.
Het zijn er 11 geworden. Bijzondere jaren, waarin ik samen met het groeiende team in Vught enorm veel nieuwe dingen heb opgepakt. Steeds bezig met ontwikkeling van kinderen , maar meer op afstand. In 2006 werd het SWV WSNS schoolbestuur van de Hertog van Brabantschool voor speciaal basisonderwijs en ik voor één dag per week algemeen directeur van de school. Een combinatie van functies, die me zeer regelmatig voorgrote dilemma’s plaatsten. Het SWV zette in op opvang van kinderen met speciale behoeften in de reguliere scholen en de basisscholen pakten dat zeer goed op. De Hertog van Brabantschool begon langzaam maar zeker te krimpen en het team van het SWV groeide. Personeel van de school kwam naar WSNS, logisch , we waren immers één bestuur! Het succes van WSNS was goed beschouwd voor de school een enorme tegenvaller.

In 2011 besloten we om de zogenaamde zorgcontracten (zeg maar 'rugzakjes' op WSNS niveau, al ingevoerd in 2003) niet meer toe te kennen via de PCL , maar daarover te beslissen met het team van het SWV. Ieder jaar groeide het aantal zorgcontracten, en werden er minder PCL beschikkingen afgegeven. Met Passend Onderwijs in zicht gingen we experimenteren samen met de Mytylschool en met Rec Chiron: ambulante begeleiders van deze organisaties versterkten één keer per 4 tot 5 weken ons team en dachten aan de voorkant mee over ondersteuning aan kinderen. In de tweede helft van 2013 begonnen we de reeds lopende en nieuwe zorgcontracten om te zetten in arrangementen en praten we niet langer alleen met medewerkers WSNS over kinderen, maar nodigden we ouders, leerkrachten, IB-ers en directeuren uit. Wat een verrijking, de meerwaarde van inzichten van ouders en scholen was overduidelijk. Bij de start van Passend Onderwijs werd het team uitgebreid met 4 mensen van de verschillende clusters. Meer mensen aan tafel met hun eigen expertise om ondersteuning aan kinderen die dat nodig hebben vorm te geven. Fantastisch…. steeds meer invloed op de inhoud van de arrangementen. Het was en is soms nog pionieren. De functie ondersteuningsmanager is geheel nieuw. We zoeken samen een weg, in Vught hebben we veel profijt van het oefenen met zorgcontracten.

De Meierij krijgt steeds meer vorm, de eenheden groeien naar elkaar toe, we leren van en met elkaar. En mooi moment om het stokje over te dragen.
De cirkel is rond: Aan het begin van mijn loopbaan heb ik voor veel kinderen als leerkracht en groepsleider het verschil gemaakt. In mijn rol van schooldirecteur maakte ik vooral het verschil voor die kinderen die het stempel “moeilijk” hadden. En passant maakte ik dan overigens ook het verschil voor de betrokken ouders en leerkrachten. Als directeur WSNS zetten ik vooral veranderingen in beweging. Als ondersteuningsmanager, zeer nauw betrokken bij de inhoud van de arrangementen heb ik weer voor veel kinderen en hun ouders het verschil gemaakt. Daarmee ben ik terug bij mijn oorspronkelijke ambitie om voor het vak van onderwijzer te kiezen: bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen en ervoor zorgen dat ze allemaal op hun eigen wijze iets bij kunnen dragen aan de wereld waarin zij moeten leven. Dit maakt dat ik tevreden en blij afscheid neem. Natuurlijk een tikje weemoedig omdat ik vanaf 1 november alleen vanaf de zijkant mee kan kijken hoe anderen doorgaan waar ik ben gebleven.

Tot ergens!

Anneke Buursink-Niessink